นับเเต่เวลาที่ข้าฯได้เข้าเป็นสมาชิกแห่งวิชาชืพแพทย์
ข้าฯ ขออุทิศชีวิตของข้าฯ เพื่อรับใช้มนุษยชาติ
ข้าฯ ขอมอบความเคารพบูชาเเละความกตัญญูเเด่ครูของข้าฯ
ข้าฯ จะปฏิบัติวิชาชีพของข้าฯ ด้วยมโนธรรมเเละด้วยศักดิ์ศรี
ข้าฯ จะคำนึงถึงสุขภาพของผู้ป่วยเหนือสิ่งอื่นใด
ข้าฯ จะรักษาความลับทั้งปวงที่มอบไว้แก่ข้าฯ
ข้าฯ จะพิทักษ์เกียรติยศเเละรักษาประเพณีอันสูงส่งแห่งวิชาชีพเเพทย์ เพื่อนร่วมวิชาชีพของข้าฯ ก็คือพี่น้องร่วมสายโลหิตของข้าฯ
ข้าฯ จะไม่ยอมให้ความเเตกต่างทางศาสนา เชื้อชาติ ชาติพันธุ์ อุดมการณ์ทางการเมือง หรือฐานะทางสังคมมากีดขวางหน้าที่ที่ข้าฯ พึงมีต่อผู้ป่วย
แม้จะอยู่ในภาวะถูกข่มขู่ ข้าฯ ก็จักยึดมั่นอยู่ในคุณค่าแห่งชีวิตมนุษย์ ตั้งแต่เกิดจนตาย
ข้าฯ จะไม่ใช้ความรู้เเห่งวิชาชีพที่ขัดกับกฎแห่งมนุษยธรรม
ข้าฯ ขอให้คำปฏิญาณนี้ด้วยความถ่อมสุภาพ ด้วยอิสระ

แด่อาจารย์ใหญ๋ที่เคารพทุกๆท่าน
ครั้งหนึ่งเขา.....เหล่านี้.....มีชีวิต มีความคิด.....เคลื่อนไหว.....ได้อย่างเก่ง

เคยหัวเราะ.....เริงรื่น.....เคยครื้นเครง เคยวังเวง.....โศกเศร้า.....ร้าวรานใจ

มาบัดนี้.....มีแต่ร่าง.....ร้างชีวิต เค้าอุทิศ.....นักศึกษา.....ได้อาศัย

ใช้ร่างเขา.....ศึกษา.....ก้าวหน้าไป จงตั้งใจ.....เคารพเขา.....เหมือนคราวเป็น

ใส่ใจความรักไปวันต่อวัน
ไม่ต้องไปคิดล่วงหน้าว่า พรุ่งนี้เราจะยังรักกันอยู่ไหม
ไม่ต้องสนใจว่าเดือนหน้าหรือปีหน้า
ความรักจะเปลี่ยนไปอย่างไร
รู้แค่แต่ละวันเรารักกันอย่างเต็มที่

เมื่อคนรักบอกคุณว่า "จะรักคุณไปจนวันตาย"
คงอดไม่ได้ที่จะประทับใจและซาบซึ้งไปกับคำพูดประโยคนั้น
จนแทบจะกลั้นใจตายไปเสียในนาทีเดียวกัน
เพื่อให้คำที่เขาพูดมานั้นเป็นจริง

เมื่อคนรักบอกคุณว่า "ไม่รู้ว่าจะรักคุณไปอีกนานแค่ไหน"
คงอดไม่ได้ที่จะคิดเสียใจ
และเก็บคำพูดนี้ไว้ทิ่มแทงตัวเองว่าเขาคงไม่รักเราจริง
มองในแง่ของเหตุผลที่ไม่ใช่อารมณ์ ความรัก ความรู้สึก
คิดดูดีๆ ว่าคำพูดประโยคไหนที่น่าเชื่อถือ
และเป็นความจริงมากกว่ากัน

อย่าลืมว่าความจริงนั้นมักฟังไม่รื่นหู
แถมยังแสลงใจอีกต่างหาก
แต่เพียงในความใจร้ายที่หลายคนมองเห็น
ฉันว่ามันกลับเต็มไปด้วยความจริงใจอย่างน่ายกย่อง
เมื่อคนรักตั้งคำถามที่ว่า "จะรักกันไปอีกนานเท่าไร"
จะมีสักกี่คนที่กล้าตอบว่า "ไม่รู้" จากใจจริง
ทั้งที่ความจริงไม่น่าจะมีใครรู้เลยด้วยซ้ำว่า
ความรักนั้นจะคงทนหรือหมดลงเอาง่ายๆ เมื่อไร

คำที่บอกว่า "จะรักไปจนวันตาย" แม้จะฟังดูน่าชื่นใจ
แต่ก็หาหลักประกันอะไรไม่ได้เลย
จริงอยู่ว่าคนที่มีความรัก
มักจะคาดหวังให้ความรักนั้นคงทน
และยาวนานที่สุด เท่าที่จะทำได้
แต่อะไรจะยืนยันได้ว่า เท่าที่จะทำได้นั้นคือ เท่าไหน

บางอย่างมันก็อยู่เหนือการควบคุม เกินการคาดเดา
โดยเฉพาะอะไรที่เกี่ยวกับคน เกี่ยวกับใจ
ไม่เคยมีอะไรที่แน่นอน

เรื่องของความรักฉันว่ามันต้องดูกัน วันต่อวัน
คำกล่าวที่ว่า "รักน้อยๆ แต่รักนานๆ"
อาจจะใช้ไม่ได้ผลเสมอไป
เมื่อความรักไม่ใช่สิ่งที่มีปริมาณตายตัว
มันจะอยู่นานมากขึ้นเสียเมื่อไร


ใครจะไปรู้ว่ารักน้อยๆ นั้น จะนานหรือเร็วแค่ไหน
รักเยอะๆ ไปเลยยังดีกว่า
ในเมื่ออนาคตเป็นสิ่งที่เกิดคาดเดา
คติที่ว่า "ทำวันนี้ให้ดีที่สุด"
จึงน่าจะใช้ได้กับทุกสถานการณ์

หากไม่ทำวันนี้ก็ไม่รู้ว่า
จะได้มีโอกาสได้ทำอีกทีเมื่อไร
หากไม่รักวันนี้
ใครจะรู้ว่าพรุ่งนี้ตื่นมาอาจไม่รู้จะรักใครแล้วด้วยซ้ำ
ฉันรู้แต่ว่าแค่แต่ละวันเรารักกันอย่างเต็มที่

แต่ก็ไม่ลืมเผื่อใจไว้
หากอนาคตจะเข้ามาพร้อมกับความเปลี่ยนแปลง
ที่ใจไม่ต้องการและทั้งๆ ที่รู้ว่า
บางอย่างมันเป็นเรื่องเหนือการควบคุม
ก็ยังอดไม่ได้ที่จะอยากรู้ว่า
ความรักนั้นจะยาวนานไปได้ถึงเมื่อไร